Wiejski Osrodek Zdrowia Czerwonka

Witamy na stronie WOZ w Czerwonce


Ośrodek zdrowia w Czerwonce działa w ramach SPZOZ w Sokołowie Podlaskim. Największym promotorem i opiekunem naszej przychodni jest Gmina Sokołów Podlaski oraz pan wójt Ryszard Domański.
 


 
Nasza przychodnia pełni opiekę ogólnolekarską, stomatologiczną, pielęgniarską i rehabilitacyjną dla pacjentów z terenu Czerwonki, Justynowa, Karolewa, Dolnego Pola, Węży, Kosierad, Brzozowa, Chmielewa, Grochowa Szl. , Krasowa , Walerowa i Dąbrowy.

 Ponadto zapisani są do nas pacjenci z terenu gminy Liw oraz z Sokołowa Podlaskiego i Warszawy
.

22 maja 2010 r.

Najnowsza inwestycja : zakup lasera  i magnetronu do zabiegów rehabilitacyjnych 


 W ostatnich miesiącach staraliśmy się uzyskać dodatkowe pieniądze na zakup sprzętu rehabilitacyjnego do ośrodka i w tej sprawie zwróciliśmy się do osób prywatnych i instytucji.

Na naszą prośbę jako pierwszy odpowiedział pan Zbigniew Paczóski właściciel sieci sklepów "Topaz" oraz osoby prywatne korzystające z usług naszego ośrodka.

Ponieważ plany zakupów dotyczą drogiego sprzętu rehabilitacyjnego niezbędnego do rozszerzenia działalności gabinetu rehabilitacyjnego prowadzonego przez naszą rehabilitantkę p. Małgorzatę Żochowską  zwróciliśmy się też o pomoc do Gminy Sokołów Podlaski i otrzymaliśmy ją w wysokości kilkunastu tysięcy pln.

W związku z powyższym w dniu 21 maja 2010 roku odbył się przetarg na zakup lasera oraz magnetronu w wyniku którego został wyłoniony zwycięzca .

Oczekujemy, że od czerwca br. wszyscy potrzebujący pacjenci zamieszkujący gminę Sokołów Podlaski będą mogli przyjeżdżać na zabiegi do WOZ w Czerwonce. Również ci niezapisani do naszego ośrodka, ponieważ rozszerzenie usług w naszym gabinecie rehabilitacyjnym było możliwe dzięki  zgodzie radnych gminy, którzy dostrzegli w tej działalności korzyść również dla swoich miejscowości.

http://www.gminasokolowpodl.pl/

http://www.spzozsokolow.pl/


Wszystkim darczyńcom SERDECZNIE DZIĘKUJEMY w imieniu własnym oraz  pacjentów, którzy dzięki Wam będą mieli dostęp do szerszej gamy zabiegów rehabilitacyjnych.

Personel WOZ w Czerwonce


                       
                             Uwaga pyłkowica!

 Co roku pierwsze uczulają pyłki drzew, gdyż to z ich pręcików wczesną wiosną wiatr unosi drobiny pyłków, których celem jest dotrzeć do znamion słupków w kwiatostanach. Nieświadomym tego przechodniom pyłki osadzają się na błonach śluzowych dróg oddechowych i wywołują u części z nich objawy uczulenia. Dla tych osób pyłki roślin to alergeny wywołujące dokuczliwą pyłkowicę - znaną też pod nazwą katar sienny i alergiczny nieżyt nosa.
 

Niektórzy z uczulonych na pyłki - alergeny przechodzą chorobę łagodnie,

Alergia wywołuje u nich lekkie napady kichania, swędzenia w nosie i swędzenia oczu. Te osoby nie zdają sobie nawet sprawy, że chorują na katar sienny, który jest jedną z odmian alergicznego nieżytu nosa.

Cięższy przebieg choroby charakteryzuje się:

obfitym, wodnistym wyciekiem z nosa, napadowymi salwami kichnięć, obrzękiem i pieczeniem śluzówki nosa. Utrudnia to oddychanie, wywołuje niekiedy stan podgorączkowy, poczucie ogólnego rozbicia i duży dyskomfort. 

Znaczna część osób, nawet z ostrymi objawami uczulenia, nie potrafi odróżnić dolegliwości, jakie powoduje alergiczny nieżyt nosa od zwykłego kataru czy przeziębienia.

Osoby te często leczą się same, stosując kupione bez recepty w aptece leki na przeziębienie i katar, nie zdając sobie sprawy z konieczności wizyty u alergologa. Niekiedy katar sienny tak wiernie imituje przeziębienie, że wskutek sugestii pacjenta i niedokładnego wywiadu, lekarz przepisze leki przeciwzapalne lub nawet antybiotyk. Antybiotyk jest nie tylko bezużyteczny, lecz wręcz szkodliwy, gdyż może on osłabić układ odpornościowy. 

Czym różni się zwykły katar od kataru siennego?

Katar sienny imituje w dużym stopniu objawy kataru i przeziębienia. Jest jednak kilka istotnych różnic, dzięki którym można odróżnić choroby. Katar sienny występuje zwykle wiosną lub w lecie, w przeciwieństwie do kataru przeziębieniowego, i to bez jego typowej przyczyny , jaką jest przechłodzenie, przemoczenie itp. Objawy pyłkowicy są zwykle długotrwałe i nie mijają po przysłowiowym tygodniu kataru. Towarzyszy im nie tylko zatkanie nosa, ale częste i intensywne napady kichania, tzw. długimi salwami, które trudno powstrzymać, co nie występuje na taką skalę w zwykłym katarze. Obok utraty węchu, mogą występować duszności nietypowe dla kataru. Z nosa przez wiele dni wydziela się wodnisty śluz, zaś przy katarze spowodowanym wirusami, już po 2–3 dniach wydzielina z nosa staje się gęsta i zmienia swój kolor. W alergii swędzą, pieką i łzawią oczy, co na ogół nie zdarza się w katarze. Wyróżnikiem pyłkowicy jest też zwykle brak gorączki.

Podstawą trafnej diagnozy jest dokładny wywiad lekarski.

Dzięki niemu można ustalić, czy chorobę zapoczątkowały wirusy kataru i przeziębienia, czy też jest to uczulenie na alergeny. Dzięki krzyżowym (wzajemnie się wykluczającym) pytaniom zadawanym pacjentowi - lekarz jest w stanie rozpoznać występujące różnice pomiędzy objawami kataru siennego a przeziębienia (np. wspomniany brak gorączki, pieczenie i łzawienie oczu, dłuższy niż tygodniowy przebieg choroby itp.). Lekarz zwróci uwagę, czy nie jest to już kolejny rok z rzędu, w którym w określonej porze i w sytuacjach związanych z intensywnym pyleniem roślin, cierpimy na „katar i przeziębienie bez powodu”. Pozostaje jeszcze zidentyfikowanie alergenu, na jaki pacjent jest uczulony. 

W Polsce najczęściej uczulają trawy. Na uczulenie na pyłki traw cierpi prawie 60% osób z alergią.

Często uczulenie na pyłki traw wiąże się z uczuleniem na pyłki zbóż, szczególnie na pyłki żyta i pyłki kukurydzy. Nieco rzadziej uczulają pyłki popularnych chwastów, kwitnących później. Drzewa są sprawcami kataru siennego zaledwie u kilkunastu procent chorych. 

Jeśli nie uda się np. ustalić związku uczulenia z okresem pyleniem konkretnej rośliny, to nie wyklucza to alergicznego nieżytu nosa. Może być on spowodowany innymi licznymi alergenami.

Uczulonym można być na unoszące się w powietrzu alergeny zwierzęce (sierść, pierze, odchody roztoczy itp.), pył drzewny i inne substancje lotne z tkanek roślin, chemikalia, pyły metali, materiałów budowlanych, spaliny itp.

W końcu znamy już przyczynę nieustannego swędzenia błony śluzowej, salw kichnięć i obfitego wydzielania rzadkiego śluzu. Powstaje więc pytanie: jak zahamować samonapędzający się mechanizm reakcji alergicznej? 

Najlepszym sposobem byłoby unikanie alergenów. Częściowo jest to możliwe dzięki szczelnemu zamykaniu okien w sezonie pylenia, nie wychodzeniu do parku, lasu czy na pole, zwłaszcza rano, kiedy pylenie jest najintensywniejsze. Są to jednak działania tylko częściowo skuteczne, gdyż całkowite odizolowanie się od wszędobylskich pyłków jest niemożliwe. Są obecne praktycznie wszędzie, nawet nad oceanami i na biegunach, choć w małym stężeniu.

Jedynymi skutecznymi sposobami ochrony przed alergią wziewną są szczepionki i leki przeciwalergiczne. 

Wśród szczepionek odczulających wyróżniamy: wodne roztwory odpowiednio osłabionych alergenów (iniekcje co dwa dni), roztwory absorbowane na wodorotlenku glinu (zastrzyk raz na tydzień) lub szczepionki na tyrozynie (raz na 2 tygodnie). Są też szczepionki doustne i inhalowane do nosa.

Nie na każdy alergen i nie od razu można jednak chorego uodpornić.

W wielu sytuacjach należy podać choremu odpowiedni lek neutralizujący dokuczliwą reakcję alergiczną, spowodowaną przez mediatory zapalenia. 

Za leki pierwszego rzutu uważa się preparaty antyhistaminowe.

Jest wiele grup preparatów przeciwhistaminowych, stosowanych w różnych rodzajach alergii. Na szczególną uwagę zasługują leki nowszych generacji minimalizujące działanie niepożądane, jakimi są: senność i spowolnienie myślenia oraz poruszania się, co niekiedy utrudnia, a nawet wręcz uniemożliwia np. prowadzenie samochodu, pracę w zawodach wymagających skupienia, wzmożonej uwagi i koncentracji lub pracę na wysokościach. Do bezpiecznych pod tym wzgladów leków należy np. loratadyna, a zwłaszcza. feksofenadyna. Ten ostatni lek został np. dopuszczony do stosowania u kontrolerów lotu na lotniskach, a więc u osób, dla których sprawność umysłu ma ogromne znaczenie. Feksofenadyna nie ulega przetworzeniu przez wątrobę, a więc nie obciąża tego narządu tak, jak niektóre starsze preparaty.

Leki antyhistaminowe neutralizują i łagodzą większość miejscowych objawów uczuleniowych takich jak: 

świąd, katar sienny, alergiczne zapalenie spojówek, pokrzywki pokarmowe i polekowe, atopowe zapalenie skóry, pokrzywki kontaktowe (np. pojawiające się w wyniku działania środków czystościowych lub kosmetyków), odczyny spowodowane działaniem jadu owadów. Zawsze jednak, w przypadku dolegliwości alergicznych należy poddać się dokładnej diagnozie lekarskiej i stosować się do otrzymanych zaleceń

oprac. mgr. Edward Ozga Michalski

ZMIANY !!!

Od grudnia 2010 roku naszym wójtem jest p. Marcin Pasik a stanowisko dyrektora SP ZOZ w Sokołowie Podlaskim objął p. Krzysztof Lubiński. Z przykrością pożegnaliśmy nasze poprzednie władze, aczkolwiek wierzymy, że obecne będą co najmniej tak samo łaskawe dla naszego ośrodka.

 Mamy już magnetron i laser!!!


Co to jest fizykoterapia ?

Fizykoterapia jest jedną z metod fizjoterapii. Jest formą leczenia wykorzystującą bodźce fizykalne, takie jak: 

  • prąd elektryczny,
  • ciepło i zimno,
  • światło,
  • ultradźwięki,
  • pola magnetyczne,
  • wodę w postaci natrysków i kąpieli.

Trochę historii.

Początki tej metody sięgają zamierzchłej przeszłości (460-380 p.n.e.) Wtedy jej stosowanie ograniczało się do wykorzystywania leczniczego wpływu promieni słonecznych i wód mineralnych (bodźce stosowane w sanatoriach do dzisiaj) czy naturalnych źródeł prądu elektrycznego jakimi były niektóre gatunki ryb przykładane do ciała. W miarę rozwoju cywilizacji i techniki, zaczęły powstawać źródła nowych bodźców (pola elektromagnetyczne, ultradźwięki, laser), a niektóre naturalne bodźce, zaczęto generować w sposób sztuczny (prąd elektryczny, źródła ciepła lub promieni ultrafioletowych). Obecnie do aplikowania bodźców fizykalnych służą specjalnie konstruowane urządzenia i aparaty, spełniające określone normy techniczne, dające możliwość precyzyjnego ich dawkowania i zapewniające wysokie bezpieczeństwo wykonywanych zabiegów.

Jak działa fizykoterapia ?

Sposób działania zależy od rodzaju bodźca, jego siły (natężenie i czas działania) oraz od reaktywności organizmu. Np.: kiedy poddajemy się działaniu promieni słonecznych, nasza skóra staje się brązowa. Bodźcem jest promieniowanie ultrafioletowe, reakcją - nie jedyną - wydzielenie barwnika - melaniny. Jeżeli ekspozycja na słońce będzie krótka - opalenizny nie będzie. Jeśli zbyt długa i to w porach silnego nasłonecznienia - dojdzie do poparzenia. U osób o jasnej karnacji ciała nawet małe dawki promieniowania mogą wywołać niepożądane reakcje. Różne bodźce wywołują różne reakcje, bądź grupy reakcji. Ciepło rozszerza naczynia krwionośne - zimno je zwęża. Ultradźwięki zmniejszają napięcie mięśni - elektrogimnastyka zwiększa lub zmniejsza w zależności od parametrów prądu. Prądy impulsowe o odpowiednich parametrach działają także przeciwbólowo. Dobierając rodzaj bodźca oraz jego natężenie osiąga się zamierzony efekt leczniczy. Niektóre zabiegi fizykalne oddziałują bezpośrednio na funkcje życiowe komórki, usprawniając je (biostymulacja). W ten sposób pobudzają naturalne możliwości naszego organizmu do walki z chorobą.

W jakich przypadkach stosuje się fizykoterapię ?

Fizykoterapię można stosować jako leczenie uzupełniające lub jako podstawową formę leczenia.

Niestety, brak jest wystarczających dowodów na skuteczność fizykoterapii, jako samodzielnej metody leczniczej, w leczeniu schorzeń mięśniowo - szkieletowych.

Można ją stosować kiedy zawiodły inne formy leczenia a istnieją wskazania do leczenia fizykoterapią. Można ją łączyć z farmakoterapią. Czasami skutki uboczne działania leku wymuszają zaprzestanie jego stosowania np.: niektóre leki o działaniu p. bólowym i p. zapalnym, stosowane w leczeniu chorób narządu ruchu, szczególnie o charakterze przewlekłym, mogą podrażniać przewód pokarmowy, zwłaszcza u osób chorych na chorobę wrzodową. Pomocne wtedy mogą być zabiegi z zakresu fizykoterapii o działaniu p. bólowym i p. zapalnym. Fizykoterapia prawie nie powoduje skutków ubocznych. Fizykoterapię stosuje się również jako postępowanie przygotowujące do stosowania innych metod fizjoterapii np.: rozgrzanie tkanek przed masażem, lub krioterapia (stosowanie zimna) przed ćwiczeniami czyli kinezyterapią.

Kto wykonuje zabiegi z zakresu fizykoterapii ?

Do wykonywania zabiegów z zakresu fizykoterapii uprawnieni są technicy lub magistrowie fizjoterapii (!). Oprócz szkolenia podczas nauki, przechodzą oni dodatkowe szkolenia w czasie pracy, z zakresu bezpieczeństwa użytkowania urządzeń do fizykoterapii.

Idę na zabiegi pierwszy raz. Czego mogę się spodziewać ?

Niektóre zabiegi fizykalne nie wymagają specjalnego przygotowania. Np.: pole magnetyczne niskiej częstotliwości można wykonywać "przez ubranie". Inne zabiegi jak laseroterapia czy jonoforeza wymagają odsłonięcia (do gołej skóry) okolicy, której dotyczy zabieg. Niektóre bodźce fizykalne nie drażnią receptorów czuciowych rozmieszczonych na naszej skórze. Wykonywanie zabiegów z wykorzystaniem takich bodźców nie wiąże się z żadnymi odczuciami np.: pole magnetyczne. Inne bodźce takie jak prąd elektryczny podrażniają zakończenia nerwów czuciowych. Może to być odbierane jako mrowienie lub szczypanie. Bardzo silne odczucia, takie jak pieczenie czy ból, podczas wykonywania zabiegów, są nieprawidłowe i należy je bezzwłocznie sygnalizować. Po zabiegach silnie rozgrzewających należy, szczególnie w chłodne dni, odczekać przed wyjściem kilkanaście minut na częściowe ustąpienie odczynu po zabiegu. Zabiegi z zakresu elektroterapii powodują powstanie odczynu w postaci zaczerwienienia w miejscu, w którym do skóry przyłożona była elektroda. Jest to zjawisko prawidłowe. Odczyn ten ustępuje w ciągu kilkudziesięciu minut.


Mycie włosów przetłuszczających się

 

Częstość mycia powinna być uzależniona od indywidualnej skłonności do łojotoku i wynikłego stąd tempa przetłuszczania się włosów. Należy też uwzględniać stopień zanieczyszczeń powietrza w środowisku w którym żyjemy - domowy i uliczny kurz, pyły rolnicze i przemysłowe, pyłki roślin, itp.

GDY WŁOSY PRZETŁUSZCZAJĄ SIĘ ZA SZYBKO

Niezdrowe przetłuszczanie się włosów

Nadmierne wydzielanie lipidów przez gruczoły łojowe, czyli łojotok, nie jest pożądany, gdyż nie dodaje uroku włosom. Warto też pamiętać, że przetłuszczanie się i łupież nie jest tylko defektem estetycznym. Zaniedbany łojotok i jego skutek – łupież tłusty skóry głowy – może doprowadzić do łojotokowego zapalenia skóry i znacznych przerzedzeń uwłosienia.

Co pobudza gruczoły łojowe do nadmiernego wydzielania?

Przyczyną łojotoku mogą być tzw. uwarunkowania wewnętrzne organizmu. Zalicza się do nich: konstrukcję genetyczną ustroju, aktualny stan zdrowia, wiek (nasilenie łojotoku ma miejsce w okresie pokwitania i dojrzewania), wewnętrzne predyspozycje organizmu, itp. nie mniej wazną przyczyną są tzw. czynniki zewnętrzne: skutki niewłaściwej diety, nieprawidłowa pielęgnacja skóry główy (podrażnienie skóry i gruczołów łojowych przez drapanie i zbyt intensywne szczotkowanie), niedostateczna higiena, mycie włosów w zbyt gorącej wodzie, noszenie nieprzewiewnych okryć głowy, źle dobrane kosmetyki do typu skóry i włosów, a nawet stres.

Łojotok psuje wygląd włosów

Gdy gruczoły łojowe wytwarzają zbyt wiele łoju włosy szybko pokrywają się grubą tłustą warstewką lipidową. (Już wiemy, że włosy przetłuszczające się to takie, które już po jednym dniu od momentu mycia – są widocznie tłuste i pozlepiane.). Chociaż przetłuszczone włosy stają się bardziej odporne na uszkodzenia i utratę wilgoci – to niepożądanym efektem obfitej warstwy lepkiego łoju jest przyciąganie brudu i kurzu. Włosy stają się nieatrakcyne, mają nieładny i nieświeży wygląd a ułożona wcześniej fryzura jest mało trwała.

Przyciąga patogeny

Co gorsza zalegający na włosach łój (sebum) działa jak „lep na muchy” wiążąc drobiny kurzu, białka pyłków kwiatowych, itp. lotne drobiny. Mieszanka tych drobin staje się pożywką dla różnych mikroorganizmów, co zagraża pojawieniem się grzybicy i świądu skóry głowy.

Myjesz włosy – zwalczasz łojotok

Najprostszym sposobem walki z zagrażającym zdrowiu łojotokiem jest odpowiednio częste mycie skóry głowy i włosów przy pomocy odpowiednich płynów i szamponów.

JAK MYĆ WŁOSY PRZETŁUSZCZAJĄCE SIĘ

Masz łojotok - niezbędne codzienne mycie włosów, ale …

Włosy silnie przetłuszczające się wymagają częstego, nawet codziennego mycia, które pozwoli na oczyszczenie ich z nadmiaru łoju. Warto jednak podkreślić, że codzienne intensywne mycie przy użyciu silnych detergentów, myjących substancji drażniących, zbyt mocnego masażu podczas mycia może stymulować gruczoły łojowe w obrębie skóry głowy do jeszcze bardziej nasilonego wydzielania łoju.

Wymóg znawstwa w myciu

Do mycia tłustych włosów nie wolno używać gorącej wody i silnie wysuszających szamponów! Podczas nieumiejętnego mycia dochodzi bowiem do usuwania nie tylko brudu, lecz również tłuszczu i substancji woskowych (sebum) pokrywających powierzchnię włosów. Ta wydzielina gruczołów łojowych jest niezbędna zarówno dla właściwej kondycji łodygi włosa, jak i dla tworzenia ochronnego płaszcza lipidowego skóry na głowie. Chociaż usunięcie brudu z włosów bez naruszenia warstwy tłuszczowej jest po prostu niemożliwe (proces mycia głowy zawsze się wiąże ze zjawiskiem odtłuszczania) to nieodpowiednie szampony – o niewłaściwym odczynie pH, na bazie zbyt silnych detergentów, zawierające substancje drażniące – mogą nasilić objawy łojotoku. Pod ich wpływem gruczoły łojowe skóry głowy pracują intensywniej i wydzielają za dużo sebum i o niewłaściwym składzie.

Najlepsze dla włosów przetłuszczających się są szampony przeciwłojotokowe

Najlepsze dla włosów przetłuszczających się są szampony zawierające substancje o działaniu przeciwłojotokowym (zmniejszającym aktywność gruczołów łojowych) oraz działające antyseptycznie, ściągająco, przeciwbakteryjnie i łagodząco.

Środki przeciwłojotokowe w szamponach stosowanych przeciw łupieżowi łojotokowemu (tłustemu)

- kwaśne pH szamponów - usuwa nadmiar łoju i nie powoduje przesuszenia skóry oraz podraznień

- pochodne imidazolowe – łagodzą stan zapalny pobudzający łojotok

- sierczek selenu i pirytionian cynku – działają przeciw łojotokowo, przeciwbakteryjnie, przeciwgrzybiczo oraz łagodzi stan zapalny

- biosiarka i alantoina

- kwas salicylowy, rezorycyna, itp.

Zioła przeciw przetłuszczaniu się włosów

Do czynnych składników ziołowych należą wyciągi ziołowe (np. z pokrzywy, chmielu, łopianu, aloesu, czarnej rzepy) oraz dodatek dziegci, który łagodzi stan zapalny

Gdy często musimy myć włosy…

Jeśli jesteśmy zmuszeni do częstego mycia głowy, czy to ze względu na łojotok i schorzenia z nim związane, czy też inne schorzenia dermatologiczne wymagające stosowania zewnętrznych preparatów leczniczych wpływających na skrócenie czasu między kolejnymi myciami, czy po prostu takie mamy przyzwyczajenie, zawsze wtedy powinniśmy sięgnąć po specjalnie stworzone w tym celu szampony do częstego mycia głowy. Powinny one spełniać wymogi preparatów hypoalergicznych: posiadać odpowiedni odczyn (określany względem odczynu skóry jako neutralny), delikatne detergenty i konserwanty, nie zawierając zarazem zbędnych składników, takich jak substancje zapachowe i barwniki. Po myciu włosówdobrze jest zastosować odpowiednią odżywkę (z dodatkiem prowitaminy B 5 o pH 5,5)

KIEDY JUŻ NIE WYSTARCZA MYCIE WŁOSÓW

Gdy łojotok jest obfity…

Nasilony łojotok w połączeniu ze stanem zapalnym może spowodować nasilone złuszczanie się owłosionej skóry głowy, czyli łupież łojotokowy. Gdy z głowy sypią się żółtawe, wilgotne i łuski i mamy łupież tłusty u mężczyn rozpoczyna się proces tzw. łysienia androgennego.

Leczenie łupieżu

W zapobieganiu łupieżowi zaleca się stosować płyny o działaniu przeciwłojotokowym i wysuszającym do codziennego nacierania skóry głowy. W przypadku intensywnego łupieżu poleca się środki hamujące rozwój grzyba Malassezia furfur. Pomocna jest kuracja leczniczymi szamponami zawierającymi substancje przeciwgrzybicze – np. znany ze swej skuteczności ketokonazol, a ostatnio również – oktopiroks – aktywny środek przeciwłupieżowy nowej generacji.

 

oprac. mgr. Edward Ozga Michalski

Pismiennictwo
1. Dermatologia Praktyczna; lekarze dermatolodzy: Małgorzata Opalińska, Katarzyna Prystupa, Wadim Stąpór, Wyd.Lek. PZWL 1997
2. Łupież jako objaw – jego etiopatogeneza, leczenie i zapobieganie; dr n med. Marta Wysocka z Kliniki Diabetologii Dziecięcej i Wad Wrodzonych II Katedry Pediatrii Akademii Medycznej w Warszawie Kierownik Katedry i Kliniki: prof. dr hab. Lech Korniszewski - 2003 Nowa Medycyna – zeszyt 116 (3-4/2002)
3. Łupież - fakty i mity; Irena Rudowska Dermatologia estetyczna, nr 6, 2000
4. Łupież, łojotok, włosy alergika - Katrzyna Prystupa -cykl artykułów nt. pielęgnacji włosów "Moje Zdrowie" 1999-2000



Wszelkie prawa zastrzeżone dla WOZ w Czerwonce.
Make a Free Website with Yola.